Mówimy koszykówka myślimy NBA. Trudno się temu dziwić. Jest to najlepsza liga na świecie. Poziom rozgrywek i dramaturgia meczów są tam godne pozazdroszczenia. Co zrozumiałe grają w niej najlepsi zawodnicy świata, którzy gwarantują widowisko na wysokim poziomie. Ta dyscyplina sportu narodziła się pod koniec dziewiętnastego wieku w Ameryce Północnej. Na boisku może przebywać po pięciu zawodników w każdej drużynie. Mecz składa się z czterech kwart po dziesięć minut każda. Za trafienie do kosza drużynie przyznaje się od jednego do trzech punktów. Jedno oczko jest zapisywane na koncie zespołu po jednym udanym rzucie osobistym. Dwa, otrzymuje się za rzut z odległości mniejszej niż 6,25m., Co naturalne trzy oczka są dawane, gdy zawodnik trafi zza tej linii. W rozgrywkach NBA w odróżnieniu od Europy linia ta jest przesunięta na 7,24m., Jeśli chodzi o ilość fauli również są różnice. W Europie po pięciu przewinieniach zawodnik wędruje na ławkę, a w za oceanem dopuszczany jest jeden faul więcej. Koszykówka, to dyscyplina, w której dobre warunki fizyczne to podstawa. Niski może być tylko rozgrywający, ale niedobory wzrostu musi nadrobić dobrą grą w innych elementach.

Sporty, w których zawodnicy używają broni białej są wysoko cenione. Niektórzy porównują je do średniowiecznych zmagań rycerzy. Przybliżmy sobie szermierkę. Jej pierwsze ślady są zauważalne w XVI w Hiszpanii oraz w Niemczech. Mężczyźni podczas Igrzysk Olimpijskich rywalizowali tej dyscyplinie od 1896 roku, a kobiet od 1924 roku. Szermierz podczas walki jest ubrany w specjalny strój, który ma zapewnić mu bezpieczeństwo. Ten sport dzielimy jeszcze na szablę, floret i szpadę. Wyróżniamy w nich inny rodzaj punktowania. Np. w szpadzie zawodnik dostaje punkt za trafienie przeciwnika w dowolny punkt na ciele, we florecie jest to tylko tułów. Zawsze po zdobyciu punktu zapala się odpowiednia lampka, która informuje sędziów, kto zapisał na swoim koncie następne oczko. Walczy się do zdobycia piętnastu punktów. Sport ten wymaga przede wszystkim znakomitej kondycji. Ważna też jest dobra praca nóg oraz wysoka odporność psychiczna. W sytuacji, gdy jedno trafienie decyduje o końcowym wyników zimna krew jest bezcenna.

Większość sportowców, których zmagania oglądamy w telewizji wzbudzają wśród nas podziw. Jednymi z nic są zawodnicy rywalizujący w podnoszeniu ciężarów. Sport ten był obecny od pierwszych Igrzysk Olimpijskich, czyli od 1896 roku. Wyróżniamy dwie techniki podnoszenia ciężarów. Są to: rwanie oraz podrzut. W pierwszym z nich zawodnik podnosi sztangę z pomostu i kieruję ją bezpośrednio ponad głowę. Trzyma ją aż usłyszy sygnał dźwiękowy oznaczający koniec próby. Drugi z nich nazywany podrzutem jest bardziej złożony. Ciężarowiec po podniesieniu sztangi zarzuca ją najpierw na klatkę piersiową, a dopiero później ponad głowę. Oczywiście ten drugi etap nie może trwać zbyt długo, gdyż zabiera to zawodnikowi oddech i w efekcie osłabia. Podczas wszystkich zawodów rozgrywana jest konkurencja dwuboju. Zawodnicy oczywiście rywalizują w określonych kategoriach, o czym decyduje ich waga. W klasyfikacji są sumowane wyniki z podrzutu oraz rwania. W każdym z nich ciężarowiec ma trzy próby.

W obecnych czasach, futbol ma mało z romantyzmu, jakim urzekał kilkadziesiąt lat temu. Nie ma w nim miejsca na improwizacje. Wszystkie wydarzenia na boisku są ściśle kontrolowane przez szkoleniowców obu drużyn. Czasami mamy wrażenie, że nie obserwujemy meczu piłkarskiego tylko partię szachów. Omówmy najpopularniejsze ustawienia zespołów. Najbardziej typowym schematem jest 4-4-2. Czterech obrońców w linii ma za zadanie zabezpieczać dostęp do własnej bramki. Dwóch środkowych pomocników ma odmienne zadania. Jeden ma skupiać się na asekuracji partnerów, a drugi kreować akcję. Rolą skrzydłowych jest nieustanna gra do przodu i szukaniem napastników dokładnymi podaniami. Para napastników ma za zadanie grać blisko siebie i szukać prostopadłych podań. System 4-3-3 opiera się z kolei głownie na grze skrzydłami. Boczni obrońcy muszą mocno wspierać napastników, a trójka środkowych pomocników kreować grę w środkowej części boiska. To ustawienie jest bardzo ofensywne i sprawdza się w momencie, gdy trzeba odrabiać straty. Oczywiście istnieje wiele innych schematów taktycznych, ale te dwa są najpowszechniejsze i stanowią podstawę do innych zmodyfikowanych ustawień.

Przez wielu jest nazywana królową sportu. Łączy w sobie umiejętności czysto fizyczne człowieka. W jej podstawowych dyscyplinach liczy się tylko, szybkość, skoczność i wytrzymałość. Zawodnik rywalizuje indywidualnie, więc nie może liczyć na pomoc kolegów. Pozostaje mu samotna walka z rywalami i własnymi słabościami. Lekkoatletyka od samego początku gościła podczas letnich igrzysk olimpijskich. Jej konkurencje możemy podzielić na kilka grup. Są to: biegi, skoki rzuty i wieloboje. To pierwsze są najprostsze. Zasada jest oczywista, kto pierwszy na mecie ten wygrywa. Podczas każdej dużej imprezy, kibice ze szczególną niecierpliwością oczekują na finał biegu na 100 metrów. To najbardziej prestiżowy dystans. Zawodnicy biegają również na 400,800,1500,3000,5000 oraz 10000 kilometrów. Dodatkowo rozgrywane są biegi przez płotki oraz rywalizacje sztafet. Do rzutów zaliczamy: pchnięcie kulą, rzut oszczepem, młotem i dyskiem. Wieloboje to dyscyplina wymagająca od zawodników dużej wszechstronności gdyż jej konkurencje są bardzo różnorodne.

Wspaniała letnia pogoda, gorący piasek, dobra muzyka to elementy towarzyszące spotkaniom siatkówki plażowej. Jest ona młodsza od halowej wersji tego sportu, ale nie mniej widowiskowa. Drużyny są tylko, dwuosobowe, co sprawia, że rywalizacja jest pasjonująca, wymagająca od zawodnika maksymalnego zaangażowania. Boisko jest nieznacznie mniejsze i ma wymiary osiem na osiem metrów. Siatka w rozgrywkach męskich jest zawieszona na wysokości 2,43 metra a dla kobiet 2,24 metra. Gra wymaga wszechstronnego wyszkolenia technicznego gdyż podział obowiązków występujący w siatkówce halowej nie obowiązuje. Zasady są trochę zmienione. Przede wszystkim nie wolno przyjmować serwisu palcami. W ten sposób możliwy jest tylko drugi kontakt z piłką, z tym, że sędziowie bardzo skrupulatnie oceniają jego jakość. W przypadku, gdy piłka odbije się od bloku drużynie pozostają tylko dwa odbicia. Blok jest traktowany jak obrona. Gra się do dwóch wygranych setów. Każdy z nich do 21 punktów. W przypadku remisu 1:1 rozgrywa się tie-breaka do 15 oczek. Co siedem punktów pary zamieniają się stronami aby warunki atmosferycznie nie wypaczały

Tenis to bardzo popularna dyscyplina sportu, zwłaszcza wśród wyższych grup społecznych. Nie bez kozery nazywany jest białym sportem. Tenisiści zawsze odznaczają się elegancko dobranymi strojami sportowymi. Prestiżowym turniejom wielkoszlemowym towarzyszą zazwyczaj sponsorzy hojnie wynagradzający triumfatorów. Współczesna wersja tego sportu powstała w Wielkiej Brytanii w dziewiętnastym wieku. Rozgrywane są mecze między pojedynczymi zawodnikami tzw. single oraz pojedynki deblowe. Mecz w najważniejszych turniejach toczy się do trzech wygranych setów u panów oraz do dwóch zwycięskich partii u kobiet. Aby zwycięstwem zakończyć set należy wygrać sześć bądź siedem gemów, (gdy wynik brzmi 5:5). W przypadku rezultatu 6:6 rozgrywany jest tie-break. Kort, na którym rozgrywane są mecze jest w kształcie prostokąta. Połowa każdego z zawodników ma 11,89 metra długości oraz 8,23 metra szerokości. Obie części boiska oddzielone są od siebie siatką. Rozmiar kortu zwiększa się w przypadku rozgrywania meczu deblowego. Wtedy obowiązują widoczne przy liniach bocznych specjalne korytarze. Tenis to sport podczas uprawiania, którego rozwijają się wszystkie mięsnie. Działa, więc korzystnie na naszą kondycję i koordynację.

Umiejętność pływania była dla człowieka bardzo użyteczna od zarania dziejów. Kiedyś pomagała mu przetrwać, dziś jest traktowana jako element rekreacji, a przez zawodowców jako sposób na życie. Pierwsze oficjalne zawody miały miejsce w dziewiętnastym wieku. Wydarzyło się to dokładnie 1869 roku w Londynie. Pływacy gościli na olimpiadzie od pierwszej edycji. Pierwsze mistrzostwa świata w tej dyscyplinie miały miejsce w 1973 roku. Konkurencje pływackie są bardzo szeroko rozumiane. Aby to uściślić wymieńmy kolejne dyscypliny. Należą do nich: pływanie na czas, pływanie długodystansowe, skoki do wody czy mecze w piłkę wodną. Najpowszechniejsza jest bez wątpienia ta pierwsza dyscyplina. Pojedynki pływackie są rozgrywane na basenach o dwóch długościach: 25 i 50 metrów. Za bardziej prestiżowe uważa się tą drugą. W każdym wyścigu może wziąć udział maksymalnie ośmiu zawodników. Dystanse, na jakim rozgrywane są zawody wahają się od 50 metrów do 1500 metrów. Wyróżniamy również kilka podstawowych stylów. Są to: styl klasyczny, grzbietowy, motylkowy oraz kraul. Pływanie to sport, który na poziomie amatorskim powinni uprawiać wszyscy, gdyż ma zbawienny wpływ na zdrowie.

Boks nie bez kozery nazywany jest sportem dla twardziela. Wielogodzinne mordercze treningi i w końcu sama walka wymaga od zawodnika ogromnego zaangażowana i silnego charakteru. Turnieje bokserskie podczas Igrzysk Olimpijskich nie budzą obecnie takich emocji jak niegdyś. Wszyscy z zainteresowaniem obserwują tylko walki na zawodowych ringach. W grę wchodzą tam ogromne pieniądze i sława. Pojedynki o mistrzowskie pasy w prestiżowych federacjach są ogromnymi wydarzeniami. Gaże dla bokserów są naprawdę imponujące. Długość walki jest określana przed pojedynkiem, ale w przypadku batalii o najwyższe laury na ogół trwa dwanaście rund po trzy minuty każda. Istnieje też przepis, że trzy nokauty w jednej rundzie kończą pojedynek. W momencie, gdy zawodnik zostanie nokautowany odbywa się tzw. liczenia. Ma dziesięć sekund, aby wstać i zgłosić sędziemu gotowość do kontynuowania pojedynku. W przypadku poważnego urazu podczas walki, lekarz ma prawo przerwać pojedynek. Bardzo często powodem tego jest rozcięty łuk brwiowy jednego z bokserów. Jeśli dwanaście rund nie przyniesie rozstrzygnięcia, o wyniku orzekają sędziowie stolikowi punktując na konto zawodników.

Grają w nią na całym świecie. Praktycznie wszędzie jest uważana za sport numer jeden. Gwiazdy piłkarskie są najlepiej rozpoznawalne ze wszystkich sportowców. Za ojczyznę futbolu uważana jest Anglia. Pierwszy Mundial odbył się w Urugwaju, a tytuł zdobyli gospodarze. W drużynie piłkarskiej gra jedenastu zawodników. Mecz składa się z dwóch połów po czterdzieści pięć minut każda. Jeśli spotkanie musi wyłonić zwycięzcę a po dziewięćdziesięciu minutach wynik jest nierozstrzygnięty arbiter zarządza dogrywkę. Trwa ona trzydzieści minut. Gdy w dalszym ciągu na tablicy wyników mamy remis rozgrywane są rzuty karne. Trener wyznacza po pięciu zawodników do egzekwowania tzw. jedenastki. Mecz prowadzi czterech sędziów. Jeden główny biegający po boisku i podejmujący decyzje odnośnie fauli, autów i uznania bramek. Dwaj sędziowie boczni biegają z chorągiewkami wzdłuż linii bocznych boiska. Ich podstawowym zadaniem jest sygnalizowanie pozycji spalonej. Ponadto pomagają podjąć głównemu arbitrowi inne decyzje, jeśli ich pozycja do oceny była dogodna. Sędzia techniczny pokazuje na tablicy świetlnej doliczony czas gry oraz przeprowadza zmiany zawodników. W przypadku urazu głównego arbitra może go zastąpić.