Analiza gry przeciwnika, znalezienie jego słabych punktów i wykorzystanie ich podczas meczu to zadanie dla sztabu szkoleniowego każdej drużyny. Oglądając siatkarskie pojedynki, w oczy rzucają się pewne schematy, które stosują wszystkie drużyny. Zacznijmy od zagrywki. Najczęściej obiektem zainteresowania drużyny przeciwnej jest gracz biorący duży udział w ataku. Kierowanie w niego zagrywki ma na celu zmęczeniem go, co powinno skutkować niższą skutecznością. Często serwuje się też na zawodnika, który akurat znajduje się w pierwszej linii, aby zmniejszyć pole manewru wystawiającemu. Atak przez strefę najniższego blokującego, to jak mantrę powtarzają trenerzy podczas przerw na żądanie. Najczęściej tymi najniższymi są rozgrywający. Aby temu zaradzić drużyny próbują różnych sztuczek. Np. ci gracze zmieniają strefę bloku, aby oszukać rywala. Bardzo często przez reżyserów gry poszczególnych drużyn, gdy mają oczywiście dokładnie dograną piłkę powtarza się jeden schemat. Kilka akcji prowadzą przez środek, co potem skutkuje możliwością swobodnego rozgrywania akcji przez tzw. szóstą strefę. Środkowy rywali musi zareagować na akcję w pierwszym tempie i w efekcie zawodnik atakujący ma często czystą siatkę i nie pozostaje mu nic innego jak spokojnie zakończyć akcję punktem.

Jak wiadomo w każdej dyscyplinie zespołowej kluczem do osiągnięcia sukcesu jest odpowiednie zestawienie ekipy. Przeanalizujmy, jakie pozycje występują w siatkówce. Skoro akcja drużyny zaczyna się od przyjęcia, wspomnijmy najpierw o libero. Na pierwszy rzut oka jego gra nie rzuca się w oczy, ale jest bardzo ważna dla drużyny. Odpowiada on za przyjęcie zagrywki oraz grę w obronie. Zastępuje zawsze środkowego znajdującego się w drugiej linii. Kolejny gracz mający wpływ na destrukcję to przyjmujący. Musi charakteryzować się bardzo dużą wszechstronnością i dobrym wyszkoleniem technicznym, gdyż bierze udział we wszystkich siatkarskich zagraniach oprócz rozegrania. Atakuje zazwyczaj z lewego skrzydła bądź tzw. szóstej strefy. Atakujący to jak nie trudno się domyślić główny egzekutor w drużynie. Odznacza się dobrymi warunkami fizycznymi i sporą odporności psychiczną gdyż to do niego są kierowane kluczowe piłki w secie. Rozgrywający to mózg drużyny. Jego zadaniem jest prowadzenie gry zespołu i umiejętne rozdzielanie piłek. Głównym zadaniem środkowego jest oczywiście blok. Atak wykonuje w przeciwieństwie do skrzydłowych ze środka boiska. Podczas kontrataku w określonych sytuacjach wystawia piłkę.

Nie od dziś wiadomo, ze sporty zespołowe budzą największe emocje podczas Igrzysk Olimpijskich. Mecze finałowe są ozdobą takich zawodów. Na całym świecie najpopularniejsza jest oczywiście piłka nożna, jednak są kraje, w których siatkówka prawie dorównuje jej popularnością. Należy do nich bez wątpienia Polska. W dyscyplinie sportu siatkówce, której mowa dopuszczalne są trzy odbicia piłki. W siatkówce jednym momencie na boisku może przebywać 6 zawodników jednej drużyny. Tym siódmym jest libero, który zmienia się z środkowym w celu przyjęcia zagrywki. Siatka jest zawieszona na wysokości 2,43m dla mężczyzn oraz 2,24 dla kobiet. Mecz jest toczony do 3 wygranych setów. W każdym z nich, aby zwyciężyć należy zapisać na swoim koncie dwadzieścia pięć punktów zanim zrobi to przeciwnik. W przypadku, gdy dojdzie do sytuacji, że wynik będzie brzmiał 24:24 rywalizacja jest toczona aż jedna z drużyn osiągnie dwa oczka przewagi. W przypadku wyniku 2:2 po czterech setach rozgrywany jest tzw. tie-break. Toczy się do piętnastu punktów, a gdy jedna z drużyn zapisze na swoim koncie ósme oczko następuje zamiana stron.

Okres letni, to bez wątpienia ulubiony czas w roku zdecydowanej większości obywateli. Długie dni i piękna pogoda wprawiają znakomity nastrój. Zachęcają też do wzmożonej aktywności fizycznej. Nie trzeba oczywiście podejmować się zadań na poziomie wyczynu, ale wyzwania na poziomie stricte amatorskim to zdecydowanie dobra propozycja. Przechadzając się latem po mieście można spotkać całkiem dużo młodzieży uprawiającej sporty letnie. Prym oczywiście wiodą sporty zespołowe. Na pierwszy miejscu jest oczywiście piłka nożna. Z prostej przyczyny, aby w nią grać potrzebna jest piłka i cztery drzewa w celu wyznaczenia bramek. Ponadto każdy młody gracz utożsamia się ze swoimi idolami z największych klubów i chce grać jak Kaka czy Cristiano Ronaldo. Druga pozycja przypada chyba siatkówce. Spowodowane jest to boomem na ten sport w naszym kraju. Sukcesy sportowe, sprawiają, że hale są pełne, a coraz więcej ludzi chętnie gra w siatkówkę. Oczywiście na poziomie amatorskim, ale i taka rywalizacja może sprawiać sporo satysfakcji. Kolejne sporty letnie, które są popularne, to pływanie, tenis czy bieganie. Kolejne są już w coraz mniejszym stopniu uprawiane przez społeczeństwo.